Gepakt en gezakt

Ok, we zijn er klaar voor... denk ik toch, want ben je ooit echt klaar voor een sprong in het diepe als deze? Het was rekenen en puzzelen, maar we hebben alles mee (hoop ik :-)) en dat binnen het maximumgewicht. Het afscheid is achter de rug, de kindjes liggen vredig en onwetend in hun bedje... en dan is het de kunst om vooral niet te veel na te denken. Want zal ik kunnen slapen? Hoe zal het reizen met de kindjes verlopen? Geen vertragingen? Volle pampers op de slechtste momenten? Of moe of net heel actief wanneer het nét even niet past?
En dan, vooral, hoe zal het zijn om daar in Saoedi aan te komen? In hoeverre zal ik meteen voelen dat ik me daar als vrouw helemaal niet kan gedragen zoals hier? Hoe zal het voelen om nu ook daadwerkelijk met de fameuze abbayah aan rond te lopen? Hm, toch maar stoppen met bloggen voor vandaag, want voel de stress weer stijgen... Tot in Saoedi, het ga jullie hier allemaal goed!

Laatste koude regendagen...

Gisteren was het dan eindelijk zo ver... na zeven héél lange weken stond ik met klamme handjes en knikkende knieën op het perron te wachten. Mijn maag in een driedubbele knoop, mijn hart dat bonsde in mijn keel, enfin alle clichés voor ons eigen Hollywood-momentje waren vervuld. En ja hoor, de wagondeur ging open en daar was hij dan, mét een bos rode tulpen (uit Amsterdam ;-)) in de hand... De uurtjes erna heb ik allemaal een klein beetje in een waas beleefd, me slechts vaag bewust van de domme gelukzalige glimlach die rond mijn lippen hing :-).
Intussen natuurlijk weer heel hectische dagen doorgemaakt. Tussen het ophalen van het familievisum (jeej!) en het beginnen pakken van de valiezen door, beleven we momenteel vooral veel intense momenten met onze lieve familie. Want rond elk weerzien met Matias hangt ook meteen een zweem van afscheid... maar ook dankbaarheid want wat zijn we iedereen dankbaar voor alle steun en hulp de laatste maanden en ja, we gaan jullie missen verdikke!
Zondag is het dus zover. 's Morgens vroeg onze ventjes uit bed lichten om naar Brussel te taxiën en vandaar te vliegen naar Amsterdam. Daar kunnen we enkele uurtjes later het vliegtuig op richting Dammam en ja, dan, op 19 februari 2012 begint ons nieuw leven. Ik vind het geweldig, super, fantastisch want we leven er al zo lang naartoe. Maar heel eerlijk, zo onder ons gezegd en vooral niet verder vertellen?... Ik doe het ook een beetje in mijn broek :-)... Salam Aleikum!

Baby I'm coming home!!!!

"Baby I'm coming home!!!!"... Dat is het sms-je dat ik deze ochtend kreeg. Moeilijk te beschrijven welke buitelingen en salto's mijn hart én maag meteen daarop maakten, maar sinds dat berichtje lijkt de tijd wel vooruit te kruipen! Maar ach wat klaag ik, nog minder dan 24 uur en ik kan mijn ventje na 7 weken ein-de-lijk weer in mijn armen houden. Of ik goed zal slapen deze nacht blijft nog maar de vraag, maar wat kan me dat schelen want de komende dagen dartel ik toch sowieso door, opgepept door een mengeling van adrenaline en gelukshormonen :-). Ventje lief, get your ass on that plane cause I'm tired of waiting!!!

Some Valentine...

Het is nog onder voorbehoud -en wat dat precies betekent, hebben we de laatste maanden aan den lijve mogen ondervinden-... maar als er nog plaats is op het vliegtuig, komt mijn ventje dinsdag (14 februari, hoe ironisch is dat :-)) naar huis. Dinsdag, dat is overmorgen, wow, hoe heftig is dat! Ik ben natuurlijk in de wolken, extatisch, uitzinnig, blij en euforisch... maar goh, tegelijk heb ik ook het typische sinterklaasgevoel: een mengeling van angst en onrust, van zo veel spanning voelen dat ik het echt niet meer geplaatst krijg. Ik kijk zo uit naar die eerste omarmingen, maar goh, hoe onwennig zal het misschien allemaal voelen na 7 weken? En hoe zullen de ventjes reageren?...
Intussen probeer ik alles wat kan al zo goed mogelijk voor te bereiden. Het is gek, ik ben er al zo lang allemaal mee bezig en nu het bijna zover is lijkt het helemaal niet echt te zijn. In principe reizen we over minder dan een week ook effectief af naar Saoedi. Volgende week slaap ik dus in mijn nieuwe bed! Goh, ik kan het eigenlijk echt allemaal niet vatten. Hoe zal het daar zijn? Hoe zal ik mijn aankomst daar ervaren? Ik ben een Westerse vrouw, hoe zal het voelen een abbayah (lang zwart gewaad) te moeten aantrekken? Hoe zal het verlopen aan de douane? Zal ik niks doen of zeggen wat daar 'not done' is voor een vrouw? Stel je voor dat ik daar al meteen de religieuze politie op mijn kap krijg ;-), dat is toch echt niet waar ik op mik!
Soit, first things first... eerst vol ongeduld wachten op mijn ventje en de tijd tot dinsdag minstens dubbel zo snel proberen te laten gaan... Want ja, nog 2 keer slapen en hij komt, hij komt die lieve goede... schat van mij...

Allerlaatste stap

Tja, even een gevoel van pure euforie gisteren toen de UPS-man voor de deur stond. Ik geef het toe, ik was hem bijna om de nek gevlogen toen ik zag dat hij wel degelijk het pakje uit Saoedi bij zich had waar ik zo op zat te wachten :-). Maar goed, ik hield het beschaafd, tekende voor ontvangst en besloot mijn blijdschap met bovenstaande foto op facebook te delen. De vele enthousiaste reacties bevestigden enkel het fijne gevoel waar ik mij met veel plezier in wentelde...
Volgende opdracht dus: deze ochtend naar het visum office in Brussel voor het fameuze familievisum. Een hoop papierwerk, gesorteer, geplak met foto's en enkele telefoons naar Saoedi later, was het min of meer in kannen en kruiken. Nu is het -voor de verandering- een kwestie van wachten en hopen dat de belofte van de visa-dame klopt: maandag of dinsdag mag ik de paspoorten mét familievisum erin ophalen. Ze stelde ook voor om de paspoorten op te sturen, maar dat voorstel heb ik vriendelijk doch kordaat afgewezen: dat zie je van hier, dat ik de Post nog tussen mij en mijn vertrek naar Saoedi zou laten komen. Mooi niet, I'm on a mission en oh wee wie mij nog wil tegenhouden!

Yellow slip: check!

Het klinkt niet meteen als een document dat je nodig hebt om Saoedi binnen te geraken... en toch is het dat. Eindelijk, eindelijk hebben we de fameuze 'yellow slip' in handen. Of beter, momenteel doet UPS alles om dit zo snel mogelijk bij mij te krijgen. Dit document heb ik immers nodig om in het "Belgium VISA office" in Brussel langs te gaan om ons familievisum aan te vragen. En dan is het eigenlijk maar kwestie van een paar dagen eer dat binnen is én dan kan Matias het vliegtuig op om ons te komen halen. :-))))))...
Of ik het besef dat het nu zo dichtbij is? Neen, eigenlijk niet. Ik ben ook niet zeker wanneer ik het echt ga beseffen én geloven. Als ik het familievisum heb? Als we de vliegtuigtickets geboekt hebben? Als ik op het vliegtuig zit? Of misschien pas als ik mijn eigen Saoedische huisje de eerste keer kan betreden?... Feit is dat ik er enorm naar uitkijk. Ik ben ook zo benieuwd naar ons nieuw leven én naar die andere cultuur. Hoe zal ik me kunnen aanpassen aan het compoundleven? Welke indruk zal de strenge Islamcultuur op mij nalaten? Zal ik ooit in contact komen met Saodische vrouwen? Hoe is het eten daar? De winkels? Het klimaat? Hoe is het om daar als vrouw, laat staan als westerse vrouw rond te lopen? Hoe voelt dat nu eigenlijk, rondlopen in een abbaya?... Ja, het is waar, het wordt niet makkelijk, maar ik kijk er echt verdomd naar uit!!!

Verblijfsvisum: check!

Diep heb ik gezeten, hoor, dit weekend. Zieke baby (en dus amper slapen 's nachts), zélf ziek en dan bovendien weer geen vooruitgang vanuit het woestijnfront. Vloeken en tieren wou ik, maar ja, welopgevoed als ik ben liet ik die uitingen van mijn frustratie maar niet naar de oppervlakte komen... en intussen voelde ik elk korreltje moed uit mijn lichaam wegsijpelen tot ik enkel nog kon denken: "Waarom"?!! (te lezen met enig gevoel voor pathos in de stem uiteraard :-)...). Echt waar, elke Saudi heb ik vervloekt en had ik het op dat moment gekund, ik had misschien alsnog de handdoek in de ring gegooid. Wat behoorlijk stom geweest was natuurlijk, want we hebben nu al zo lang gewacht... en eigenlijk, puur rationeel gezien is het nu ook écht niet lang meer.
En ja hoor, hiep hiep hoera, het verblijfsvisum is binnen. Een kleine rekensom leert ons dan dat de echte vertrekdatum in principe voor binnen een week of 3 is. Geweldig, dat is niet lang meer! Ja da's waar, maar na al die maanden, besef ik eens te meer wat het betekent dat de laatste loodjes het zwaarst zijn. En bovendien, wie gelooft ons nog als we er een datum op proberen te plakken? Juist ja, ik ook niet, hoor, troost je... Enfin, met nieuwe moed gaan we de komende weken de ijskoude temperaturen in België dus tegemoet. En intussen blijven we hopen dat we snel met onze voetjes in het zand mogen zitten!